Uzun zamandir böyle olmamistim, sabahlari içim aciyarak kalkiyorum resmen. Sanki biri gelmis ve elindeki biçagi tam kalbimin, gögsümün oralara dogru sallamis gibi. Böyle bogazima bogazima dügümler geliyor ve yutkunamiyorum. 
"belkide çok mutlu olacaktik, tutsaydik dilimizi... tam aski bulduk derken nasilda kaybettik sevgimizi "... ah Orhan baba ah..
Sabah sabah seni dinleyerek acima aci katiyorum ya helal olsun bana. 
Yine kütüphanedeyim. Millet haril haril ders çalisiyor. Kütüphane, liman ve ev arasi bi hayat kurdum kendime. 18 günlük bi hayat. 
Yarim yamalak bir uyku, yemek, tuvalet ve tekrar liman. Dalganin birine takiliyor gözüm ve daliyorum birbir türlü düsünceye. Kendime bi yer buldum kimselerin gelmedigi. Gelipte görmedigi.. 

Yesilcam filmlerindeki gibi bi sokakta bsiikletle bi arabaya çarpip, hafizami kaybedesim var.