B*k ye.

G*tün donsun. B*k ye. Kabiz ol çatla. Ha bide boynun altinda kalsin. 
Lafim size degil ha. O kendini biliyor... Neyse sanirim bilmiyor. Bilmesin. Onemsendigini bilmesin. 

Bi saniye yemekten  bi kasik daha almaliyim.
Aldim.
Dilim yaniyor.
Bedduam dönïp dolasip bana geldi dicektim, dilin yansin dememisim. 
Neyse. 
Saat 1e geliyor, tatildeyim ve mutlu mutsuz, uykulu uykusuz, canli cansiz günler geçiriyorum. Ha bide mütemadiyen tikiniyorum. Ozellikle gece yarisi acayip acikiyorum. Bosuna dememis saglik uzmanlari erken yatin erken kalkin diye. Erken yatsam karnim acikmayacak. Canim yemek yemek istemicek. Hayir madem yiyorsun git meyve felan ye, ne biliyim eline bi parça marul al kemir kafeste bi kus gibi. Ama yok. Aksamdan arta kalan yemekte gözüm. Simdi tabaktaki kiymali patatesle bakisiyoruz.
Off anne yaa neden içine aci biber kattin ki ? Ha daha dogrusu neden beni hiç hesaba katmiyorsun ? Kübra kizim aci yemez demiyor. Zaten benim varligimdan rahatsiz artik hissettim bunu. Ben niye kimseyle geçinemiyorum lan ? 

Napsam ne etsem ? Ne bilim söyle asiri zengin olsak zaten baska bi ülkeye kaçar, orda "okuyorum" diyerek eyyatli okula gider, yasamimi devam ettirirdim. Sürekli kitap okurdum. 
Okumak.. Su aralar yapmaktan en çok zevk aldigim sey. Yazmak kadar degil. Artik kendi sikici hayat hikayemden biktim. Ulan bisey degismiyor ki. Su blogta yaptigim tek sey sikayet etmek. Napim mutluyken aklima ani yasamaktan baska bisey gelmiyor..

Yalnizligi hayatima çekiyor, ardindan yalnizliktan sikayet ediyorum. Kizin biri dogumgunume gel dedi gitmeden bi aksam geçirelim dedi. No Ben Léa ile birlikte onun yasadigi sehre gitcem haftasonu gel dedi dedim.. Sonra Léa ya annemgil izin vermiolar gelmicem dedim. (halbuki annemin umru deil) Sonra quentin yemege çikalim dedi "hayir" dedim. Ardindan Céline yeni evini gösterecek gidesim yok.. Kizlar bize gelecek pasta börek yapasim yok. Cay içsek olmuyor mu ya ? 

Neyse. Kisacasi kendimi eve kapamak, basimida tüm okumaya vakit bulamadigim kitaplara daldirmak istiyorum. Valiz felanda hazirlancak on saat. Uf. Hamburg ta tanidigim olsa keske. Beni havaalanindan alsa trene bindirse. Lübeck denen bi sehirde, yûzünü tanimadigim insanlari bekliyor olacagim. Ne acikli dimi ?
Saka saka. Yolumu kendim bulmaliyim. Salak gibi ortalarda dört dönmem için çoook vaktim olucak. 
Herneyse yol stresini fransadaki son yazilarima sakliyorum. 

Bu arada feysbuktaki kuçuk çapli arastirmamdan sonra, begenipte ulasamadigim bi cocugun tipinin kaydigini, bana ulasipta tipini begenmeyip tepikledigim bi çocugun  düzeldigini gördüm. 
Biraz ileri görüslü olsaymisim keske.
Neyse; 

Zaten aile ileri görüslü degilmis.
Dedem ileri görüslü olsaydi Istanbul'u satin alirdi, Isparta'da tarla alacagina.
Neyse ;
Canim dedem benim... 

Bilmiyorum üzülmeli miyim bilmiyorum. Derin depresyonda sürekli ortaligi, mutfaktaki bulasigi, sehpanin ustundeki tozlari sorun eden ve bana kötü kötü bakan bi annem var. Muhabbetimizde tek "sizin kilerde ne var ?" sorusunun yer aldigi abim.. cevaplarda genellikle söyle oluyor " 5 euroya bi paket cips. içinde tasima parasi var. otobuslerde süründüm o kadar" .. sonuç: 5 euro cepte. 
Ablama laf yok. Babam desen o zaten yok. 

Hayati normal olan, normal bi ailesi olan ve otu boku sorun eden insanlardanda ayrica nefret ediyorum. Aman. Onlara enerjimi harcayamam. Onlara karsi bisey hissetmiyorum iste :) 

Tabaktaki patates te bitti.. 
Off niye yedm ki ben bunu gece gece. Löp diye mideme yapiscak. Bi topak kiymali patates püresi. Midem bana küfrediyor su an.
Daha cildimi yeni aldigim yûz temizleme jeliyle temizlemem gerek. Ardindan tonigimi sürüp sonrasinda yeni kremimi sürmeliyim. 3 hafta oldu o kreme baslayali hala tik yok. 

tek bekledigim o "tik".

neyse... yarin ola hayrola


Laaaaaan benim burs dosyasi yapilacakti.