Sende yikilmam !

Izmir'de okula giderken bi yoldan geçmeye çalisirdim ara sira. O zamanki deli cesaretim kimsede yoktu. Bayirda toprak bi yoldan kestirimden okula varmakti amacim. Her seferinde yolun yarisina geldigimde, ordaki bahceli bi evin av kopekleri tarafindan farkedilirdim. Onumde iki seçenek olurdu : Ya korktugumu belli etmeden yoluma devam etmek, ya da kaçip kopekleride pesimden kosturmak. 
Sanki yine öyle bi yerdeyim.
Ne alaka bilmiyorum ama, öyle iste... 
Yapabildigim, motivasyonu mu artirabilecek hiç birsey yok. Mutlu degilim sanki. Ama depresyonda da degilim canim. O kadar da degil. 
Velhasil bugun ayri bi huzun çoktu içime.
Yarin annem gidiyor, okul bombok, kendimi hayatin her alaninda ise yaramaz hissediyorum.
O sans dolu harita nasil bende merak ediyorum.. Ne zaman etkisini göstermeye baslicak...
Istanbul'da bi staj bulsamda gitsem ya.. Güzel olurdu sanki.
Güzel olmazdi belki ama degisiklik olurdu..
Belki biraz buralardan ailemden kopmam gerek, döndügümde sevinebilmek için...
Ozlemeliyim belki buranin havasini suyunu... 

Ne bekliyorum neyin eksikligini yasiyorum bilmiyorum, ama tüm sorun bende. 

Kabul.