stresi yenmek

Stresli insanalarin basinda geliyorum diyebilirim. Aslinda en rahat insanlarinda basinda geliyorum. Neyim ben la ? 
Bi isi en son ana birakacak kadar rahat, sonra yetistirememekten korkan ve binlerce nöron kaybeden, kalbi güm güm çarpan, geceleri uykulari kaçan bi psikomanyak.

 Stresliyken insanlarda türlü türlü semptomlarla karsilasiriz, bendeki stres bagirsagimin alt üst olmasiyla kendisini gösteriyor. Yeminle sunumdan önce donuma siçacam zannettim, midem bulandi, kafam döndü.. sabah agzim kokmasin diye yedigim peynirli domatesli maydonuzlu sandviçim aklima geldi.. gülümsedim. Ilkokuldayken bu üçlüyle beslenirdim. Diger çocuklar ekmegin arasina cikolata surup gelirlerdi okula. Iyiki kuçukken çok seker cikolata yememisim diyorum. Simdiki yediklerimle kesin hastaneyi boylardim. Zira 1 aydir ögle yemeklerim cikolata ve pastadan olusmakta. Goruldugu uzere, cok rahat konudan sapabiliyorum.

Neyse, stresle basa çikmanin en iyi yollarinda birisi : isini halledecegine, kazananin sen olacagina ve son gülenin sen olacagina inanmak. Deli gibi stres yaptigim her isi bi sekilde halletmisimdir simdiye kadar. Bence sirf bu inanç sagliyor tüm bunlari. Ettigim dualarinda bi katkisi olabilir tabi. Heralde vardir. Dua edin.. 

Basa  çikmanin baska bi yoluda, insanlarla derdini paylasmak :bugünkü sunumumdan önce ablama dert yakindim ve " sktir et lan napacan kiçi kirik bii sunumu bu kadar dert edinion" diyince rahatladim.

Yani anlicaginiz, yok su kadar nefes al bu kadar içinde tut sonra koyver kendini gitsin gibi teknikler ie yaramiyor. Sizde hayati sallamayan bi abla bulsaniz kendinize iyi edersiniz.

Cok sansliyim la. Aksam ablama seker vereyimde sevinsin.