kumku

Geçenlerde habersiz çekilmis bi fotografima baktim, resmen kumkuyum. Annemin "kumku durmayin" diye diye bizi kumku ettigine inanmak istiyorum, lakin gerçekler ortada : özgüven eksikligi, hizli buyudugum için yamulmus omirilik, ihhh tekrar özgüven eksikligi....
Kendime kiziyorum, hatta nefret ediyorum. Bu hafta derslerin yarisini kaçirdim. Nefret ettigim insan türü olma yolunda ilerliyorum : Sabahin korunda kalkamayip, ders notlarini baskalarindan isteyen gicik insan. Kalksaydin banane. Sanami aldim ben o notlari. 
Bütün bunlar Léanin yuzunden. Lisedeyken haftada en az 2 ders kaçirirdim, hiç sormadan etmeden (5 senede alismis olsa gerek) ders notlarini bana verirdi. Hatta fotokopi felan yapardi canim. Neyse zaten zengindi, harcanan boyaya aciyacagini zannetmiyorum. 
Bu senekiler tam bi dana. Notlari istesem mi istemesem mi, napsam karar veremeden kaliyorum öyle kakalak gibi. Geçenlrde takildigim bi kiza " bisuru ders kaçirdim cok salagim yeaa " diyerek konuyu ders notlarina getirme amaçli bi laf attim ortaya. " Finallere nasil hazirlancan " dedi. Bende " ne bilim birinden isterim " dedim. O anda " ben sana yollarim istersen" demesini bekledim. Bisi demedi öküz. Ben derslere girsem yollardim valla. Niye egoist bu insanlar boyle. 
Ben nasil çaliscam yea ?